37 Grad (1994)

Po zaginięciu nastoletniego syna Daniel przeszukuje głębiny Wisły — czynność, która brzmi jak fabuła kina sensacyjnego, a jest realnym, udokumentowanym doświadczeniem jednego ojca. Reżyser Michał Marczak, znany z bezkompromisowego, bardzo bliskiego bohaterom stylu dokumentalnego, buduje cały film wokół jednego człowieka i jednej, wciąż otwartej rany, świadomie rezygnując z narracyjnych skrótów i pocieszającego zakończenia dodanego na siłę dla dobra widza.

Daniel jest rozdarty między dwoma skrajnie różnymi scenariuszami: strachem, że jego syn skoczył z mostu i nie żyje, a nadzieją, że chłopiec jednak żyje i gdzieś jest. Kamera Marczaka nie inscenizuje niczego dla efektu — towarzyszy realnemu ojcu w realnym, fizycznym akcie poszukiwania, w wodzie, która nie oddaje łatwo swoich tajemnic. To kino dokumentalne w najbardziej surowej, pozbawionej ozdobników postaci.

Tytuł "Bez końca" nie jest przypadkowy. To nie jest film o rozwiązaniu zagadki, tylko o niepewności, która nie ma daty ważności — i o tym, jak funkcjonować dalej, gdy najważniejsze pytanie życia nigdy nie zostaje w pełni zamknięte. Dla widzów szukających kina konfrontacyjnego, bliskiego reportażowi, a nie fabularyzowanej sensacji, to jeden z bardziej wymagających tytułów tego miesiąca w polskim kinie dokumentalnym.