Amator (1979)

Filip kupuje kamerę, żeby nagrać narodziny córki. Zakład wysyła go, żeby filmował uroczystości, potem sam zaczyna szukać tematów — i odkrywa, że kamera zmienia wszystko, na co ją skieruje.

Kieślowski opowiada o tym, co robi z człowiekiem możliwość patrzenia i pokazywania. Filip traci żonę, naraża kolegów, krzywdzi ludzi, których chciał bronić. Finał, w którym obraca obiektyw na samego siebie, jest jednym z najczęściej analizowanych zakończeń w polskim kinie.

Film o etyce dokumentalisty zrobiony przez człowieka, który właśnie odchodził od dokumentu — bo doszedł do wniosku, że nie ma prawa filmować cudzych łez.