Dom zły (2009)

Milicyjne śledztwo w sprawie zbrodni w bieszczadzkiej chałupie, prowadzone kilka lat po fakcie, w środku stanu wojennego. Wojciech Smarzowski montuje dwie linie czasowe naprzemiennie, więc widz przez cały film składa wydarzenia sam.

Polska lat osiemdziesiątych bez cienia sentymentu: błoto, wódka, ludzie załatwiający sprawy przemocą, bo inaczej się nie da. Smarzowski nie ocenia i nikogo nie usprawiedliwia — pokazuje mechanizm, w którym każdy robi to, co w danej chwili wydaje mu się rozsądne.

Film, od którego zaczął się osobny nurt w polskim kinie i osobny styl, później wielokrotnie naśladowany.