Krwawa uczta III (2009)

„Krwawa uczta III” podąża za tym, co pozostało po dwóch poprzednich odsłonach – grupą ocalałych, które wciąż tkwi w pułapce miasteczka opanowanego przez nieokiełznane bestie. W tej części bohaterowie decydują się na desperacki manewr: opuszczają zrujnowane ulice i wędrują po podziemnych kanałach, licząc, że z zewnątrz przyjdzie pomoc. Ich wędrówka prowadzi ich do kolejnych, równie zdesperowanych społeczności, które przystosowały się do nowej rzeczywistości w sposób, który niejednokrotnie łamie granice moralności i wywołuje niepokojące pytania o granice człowieczeństwa. To właśnie ta konfrontacja z alternatywnymi sposobami przetrwania nadaje filmowi dodatkowy wymiar, wykraczający poza prostą walkę z potworami.

Co czyni „Krwawą ucztę III” odróżniającą się pozycją wśród niskobudżetowych horrorów, to nie tyle sam pomysł, co sposób jego realizacji. Reżyser John Gulager trzyma rękę na pulsie czarnego humoru, który od samego początku rozbrzmiewa jak ironiczny komentarz do absurdów sytuacji, w jakich znajdują się bohaterowie. Tempo jest nieustannie przyspieszone; sceny płynnie przechodzą od napiętych pościgów po groteskowe momenty, w których krew i śmiech mieszają się w jedną, niepokojącą miksturę. Efekty praktyczne – charakterystyczne dla serii – pozostają w centrum uwagi, podkreślając surowość i fizyczność przemocy, a jednocześnie zachowując pewną analogową estetykę, której braku nie da się zastąpić cyfrową doskonałością. Aktorska obsada, w której ponownie pojawiają się Johanna Putnam, Diane Ayala Goldner, Chelsea Richards, Melissa Reed i Juan Longoria García, potrafi utrzymać równowagę między przerażeniem a autoironią, co sprawia, że ich losy, choć nieprzewidywalne, wydają się jednocześnie autentyczne i przerysowane w najlepszym wydaniu gatunkowym.

W kontekście twórczości Gulagera „Krwawa uczta III” jest swoistym zwieńczeniem jego eksperyment