Plan B (2010)

„Plan B” to nowoczesna komedia romantyczna, w której centralną postacią jest Zoe – nowojorska singielka, której marzenie o stabilnym związku i własnym dziecku zamienia się w praktyczną decyzję o macierzyństwie w pojedynkę. Film rozpoczyna się od zestawienia jej licznych, nieudanych prób na rynku randkowym z nagłą, niemal kliniczną determinacją, by wziąć los w swoje ręce. Ta dwutorowość – emocjonalny chaos i racjonalny plan B – napędza całą narrację, a jednocześnie wprowadza widza w świat, w którym miłość i rodzicielstwo nie muszą podążać tradycyjną kolejnością.

Reżyser Alan Poul, znany przede wszystkim z pracy przy serialach telewizyjnych, wprowadza do filmu przyzwyczajony widzowi rytm telewizyjnego dramatu, ale z wyraźnym zapleczem filmowego szkieletu. Jego styl charakteryzuje się płynnym montażem, który pozwala utrzymać lekkość komediową, nie tracąc przy tym miejsca na bardziej intymne, refleksyjne momenty. W „Plan B” widzimy, jak Poul balansuje pomiędzy typowym dla gatunku szybkim tempem a subtelnym rozbudowaniem postaci, szczególnie Zoe, której wewnętrzny monolog zostaje oddany nie tylko dialogiem, ale i wizualnym językiem – np. w scenach w miejskich kawiarniach, gdzie dźwięk miasta stapia się z jej myślami. Jennifer Lopez, wcielająca się w Zoe, prezentuje nie tylko charyzmę i naturalny humor, ale także zdolność do ukazania wewnętrznego napięcia pomiędzy pragnieniem niezależności a tęsknotą za bliskością. Jej gra jest jednocześnie lekka i zaskakująco autentyczna, co sprawia, że postać nie jest jedynie schematem „kobiety szukającej mężczyzny”. Alex O'Loughlin jako Stan wprowadza kontrast – jego swobodne, nieco nieogarnięte zachowanie podkreśla, że miłość przychodzi w najmniej spodziewanym momencie, a jednocześnie nie jest jedynie „białym koniem” ratunku, lecz postacią z własnymi niepewnościami. W tle, Michaela Watkins, Eric Christian Olsen i Anthony Anderson dodają warstwę humoru, który nie jest wymuszony, lecz wypływa z ich naturalnej chemii i zdolności do grania sytuacji, w których codz