Sanatorium pod Klepsydrą (1973)

Józef przyjeżdża do sanatorium, w którym leży jego ojciec. Okazuje się, że czas działa tam inaczej — ojciec jest jednocześnie martwy i żywy, a kolejne pomieszczenia otwierają się na wspomnienia, sny i epoki.

Wojciech Has adaptuje prozę Brunona Schulza, nie próbując jej opowiedzieć — buduje zamiast tego świat gnijącej materii, kurzu i przedmiotów, po którym bohater wędruje bez logiki przyczynowo-skutkowej. Scenografia i kostiumy należą do najbardziej wyrafinowanych w historii polskiego kina.

Nagroda Jury w Cannes w 1973. Film, którego nie da się streścić i który trzeba zobaczyć, żeby zrozumieć, o czym mowa.