Zimna wojna (2018)

Wiktor i Zula poznają się w zespole pieśni i tańca w latach pięćdziesiątych. Przez piętnaście lat schodzą się i rozstają w Warszawie, Berlinie, Paryżu i Jugosławii, za każdym razem niszcząc sobie życie trochę bardziej.

Pawlikowski oparł film na historii własnych rodziców. Znowu czerń i biel, znowu kwadratowy kadr, znowu elipsy — całe lata znikają między scenami, a widz dopowiada je sam. Muzyka prowadzi narrację równolegle do obrazu: ta sama melodia ludowa wraca jako pieśń chóralna, jazz i szansonetka.

Nagroda za reżyserię w Cannes i trzy nominacje do Oscara. Osiemdziesiąt osiem minut, w których nie ma ani jednego zbędnego ujęcia.